چیزی که از واقیعت اینترنت ایران نمیدانیم – چیزی شبیه به اینترنت تاریک یا دارک وب

۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۸

در وب سایت های مختلف در مورد اینترنت تاریک، یا همان دارک نت زیاد شنیده ایم.
اما خلاصه اینترنت تاریک را میتوان اینگونه تعریف کرد که شما با ورود به اینترنت تاریک میتوانید به اطلاعات غیر قانونی و یا محصولات دارای لایسنس، بدون محدودیت و بدون پرداخت هزینه دسترسی داشته باشید.
اطلاعات غیر قانونی را میتوان اینگونه توصیف کرد که مجموعه ای از کتاب های ممنوعه، فیلم های تجاوز و کودک آزاری و فیلم و یا لایو شکنجه کردن افراد است.
محصولات لایسنس دار و پولی هم که مشخصاً به دانلود غیر قانونی برنامه های کامپیوتری پولی و یا فیلم های سینمایی، بدون پرداخت پول آنها اشاره کرد.
جالب است بدانید که ۹۶ درصد اینترنت را دارک وب تشکیل داده و میلیون ها صفحاتی که شرکت گوگل لیست میکند، تنها ۴ درصد اینترنت را تشکیل داده اند.

اما نکته جالب این موضوع این است که اینترنت ایران هم چیزی کم از دارک وب ندارد و حتی وب سایت های سازمانی و گاهاً دولتی هم برنامه ها و فیلم های پولی را به رایگان در دسترس دانلود قرار داده اند. دلیل این کار این است که ایران تحریم است و نباید به واسطه پرداخت هزینه برای دریافت این برنامه ها و فایل ها، خروج ارز داشته باشیم.
اگرچه به عقیده من این دلیل بسیار مزحک است چرا که به واسطه دلالانی که صادر میکنند ولی وارد نمیکنند، به اندازه کافی خروج ارز داریم. این وسط تنها کپی رایت و شغل های مرتبط با آن است که از بین میرود.
کپی کردن محصولات خارجی اگرچه شاید منطقی به نظر برسد ولی فرهنگ رعایت کپی رایت را از بین برده و بعضی از هنرمندان دیگر امیدی به خرید محصولات خود ندارد و بعضاً موسیقی خود را به رایگان در اختیار عموم قرار میدهند.
اگرچه در سال های اخیر توسط خود هنرمندان تا حدودی فرهنگ سازی شده ولی تا قانون سفت و سختی در این رابطه وضع نشود، هنرمندان هم به سختی میتوانن به کار خود ادامه دهند. چرا که ساخت محصولات هنری و یا برنامه های کامپیوتری بسیار زمان بر است و هزینه های تولید هم بسیار بالاست و خیلی از هنرمندان هم آنقدر پولدار نیستند که هر ماه یک ویدیو کلیپ آنچنانی را منتشر کنند و به همین دلیل اکثراً هم دیده نمیشوند تا معرفی شوند و طرفدار پیدا کنند. با این حال بعضی از هنرمندان با این که میدانند محصولاتشان کپی میشود، اما همچنان به سختی هزینه ها را خودشان براورده میکنند و به کار هنری خود ادامه می دهند.

به هر حال اگر بخواهیم اینترنت ایران را با اینترنت تاریک مقایسه کنیم، مسئولین تنها سایت های پورنوگرافی و سیاسی را فیلتر کرده اند و با سایت های دانلود رایگان کاری ندارند. البته دولت هرگز نمیتواند اینترنت تاریک را فیلتر کند چرا که الگوریتم های اینترنت تاریک چنین اجازه ای را به هیچ کشوری نمیدهد. در عوض کشور های پیشرفته برای جلوگیری از کپی شدن محصولات فرهنگی و برنامه های کامپیوتری، فرهنگ سازی میکندد و برای استفاده کاربران از برنامه های کپی شده، قوانین صفت و سختی را اتخاذ کرده انده. به همین دلیل صنعت محصولات دیجیتال همچنان در کشور های پیشرفته پر رونق است و از فروش خوبی برخردار هستند.
چیز جالب تر دیگری که در مورد اینترنت ایران باید بدانید این است که کشور های دیگر دنیا، اینترنت ایران را همپای اینترنت تاریک می دانند و از این رو وب سایت هایی که از داخل ایران بارگذاری می شوند ( یعنی سرورشان در ایران است ) اکثراً از خارج از ایران از دسترس خارج هستند. از طرفی اکثر سرویس های خارجی هم مانند گوگل مپ و گوگل آنالایزر و خدمات مشابه، کاربران ایرانی را تحریم کرده اند و حتی اگر از داخل فیلتر نباشند، از خارج از ایران فیلتر هستند و تنها با فیلتر شکن میتوان از آنها استفاده کرد.

به هر حال وضع اینترنت ایران بسیار عجیب غریب شده و کاربران ایرانی به چالش های عجیبی برای کسب درآمد و یا دسترسی به خدمات دست و پنجه نرم می کنند. بماند که سرعت اینترنت ایران بسیار بسیار کند تر از سرعت اینترنت باقی دنیاست. امروز سرعت اینترنت استاندارد در جهان در کمترین حالت، چیزی حدود ۱ گیگابایت در ثانه است، در حالی که در ایران بهترین سرعت ۳۰ مگابایت بر ثانیه است و در حالت سازمانی ۱۰۰ مگاباییت بر ثانیه است و تنها برای سرویس های آی ای پی ممکن است سرعت تا حدودی نا محدود باشد که طبیعی است. در مورد قیمت هم حرفی ندارم. تنها در ایران است که ما چیزی به نام ( ترافیک اسمی ) داریم که مثلاً اسمی ۳۰۰ مگابایت بر ثانیه باشد ولی در عمل ۳۰ مگابایت سرعت واقعی را به کاربر بدهد. و کاربر هم مجبور باشد هزینه اینترنت ۳۰۰ مگابایتی را پرداخت کند.

0
برچسب ها :
نویسنده مطلب admin

دیدگاه شما

بدون دیدگاه